"امروزكه هيچمان نمانده

 زير بار بي كسي لبخند

                         مي زنيم

كوله بار پر گو

سنگيني خدا

درهاي هزار قفل

و تنهايي من وتو

 ................  

(ادامه در وبلاگ آمیمو من )

می گویم : بایست که آغازی ست برای این گنداب لعنتی زندگی .....

جواب می دهم :گنداب که ما را گرفته خلاصی ندارد جز با مرگ شیرین یا فراموشی تمام  .... 

میدانی تباهی را تازگی ها چه تلخ مزمزه کردم ؟

كجا ايستاده بودي كه سايه ات هم وارد زندگي نشد؟

نديده اي مرا ؟

در خانه ، زير پنجره گل داد ياس پير.

دست از گمان بدار!

با مرگ نحس پنجه ميفكن !

بودن به از نبود شدن ،خاصه در بهار ... "

نازلي سخن نگفت،

                          سرافراز

دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت .

                                         احمد شاملو

راه افتادم كه گمنام باشم، اما چه احمقانه در شهري كه همه فارسي حرف مي زنند و تا نشكني پيش نمي روي . صداي تلخي مرا به خود مي خواند و من باور ندارم كه كجا ايستاده ام . گاهي تنها هدف رفتن است . باور كرده ام كه هيچ كس زبانم را نمي داند ، من چگونه حرف مي زنم ؟ كسي نمي شنود صدايم را انگار كه آوايي به گوش كسي نمي رسد . مغزم در حال انفجار است . چگونه شكسته ام كه خود تحمل خود را ندارم . بايد در خاك فرو روم ؟ بايد پرواز كنم ؟ بايد بروم ؟ بگو چه كنم؟ فريادي ديگر بار بزن .

راه پر از سنگ هايي ست تيز شده اند ، نه تنها كف پا بلكه  قلبم را زخم كردند ....

به كدام سو ميكشاني ام؟ 

برف پوشانده سرزمينم را

....